چقدر سخت است غریب بودن در شهری بی فروغ

                          درشهری که مردمانش بویی نبرده اندازکوچه های شلوغ

                              هر لحظه و هر دم به دور از شادی و قلبم همه خزان

                              عمری گذراندم در این کویر خشک به دور از مردمان

                               در حسرت شادی رقم می خورد لحظه های من 

                               کو غم گساری و کو هم زبانی و کو هم سخن؟

                              پا میگذارم در کوچه های خلوت و پیچ درپیچ شهر

                             شهری که مردمانش پشت کرده اندبمن همه به قهر

                             درنام دارالمومنین است و در عمل دارالمفسدین خدا

                              تنهایم و تنها پناهم در این شهر باشد فقط خدا....!!

                            

                             د