برف می بارد آرام آرام

                     ومن سکوت می کنم در گام هایم

                 چند ماهی ست که از نبودنش می گذرد...

                    از اوج گرما و تا امروز تا اوج سرما

                    من همچنان سکوت می کنم...!

                 صدای فریاد ناگفته هایم شلاق می زنند 

                             بر این تن خسته

                   و من همچنان سکوت می کنم...!

                        می خواهم برم ،به ناکجا آباد

                     می گویند آنجا از جنس من زیادند

                  خدا را چه دیدی شاید او هم آنجا باشد

                            برف می بارد ارام آرام

                                   نمی دانم...

                    یعنی خدا هم مثل من از بودنش

                            دلسرد شده است؟

                                    خدایا...!

                   تو هم اشک هایت یخ زده است؟

                     خدا با مهربانی لبخند می زند!

                 نمی دانم به حرف هایم می خندد

                           یا لبخند تایید است!

                        دو فنجان چای می آورم!

                   یکی برای خودم،یکی برای خدا

                     شاید دلگرم شویم هردومان!

                    و هنوز برف می بارد آرام آرام ...

               نمی دانم چرا دل سوخته ام یخ زده است؟

                               دوستم می گوید:

                  دل یخ زده بهتر از دل سوخته است!

                  دوست من!دل سوخته ی یخ زده چطور؟

                              تکلیفش چیست؟!!!

                           برف می بارد آرام آرام ....

                     و من می روم دست در دست خدا...

                              نه...!دلتنگم  نشو...!

                   اینجا در آغوش خدا جایم بهتر است.

                          مگر همین را نمی خواستی؟

                             نبود همیشگی من...!

        تا با خیال راحت  در میان لجن زارهای زیر پایت قدم بگذاری...

                        امشب را آسوده بخواب خوب من!

              مرضی سرزمین خاکی ات اکنون در آغوش خداست!

                                 برف می بارد آرام آرام...

                        و من سکوت می کنم در گام هایم....